Երկու օր առաջ ավտոբուսով գնում էի տուն․․․Կանգառներից մեկում մի երիտասարդ աղջիկ բարձրացավ՝ երկու փոքր երեխաների հետ, մեկը մանկասայլակի մեջ էր նստած

Երկու օր առաջ ավտոբուսով գնում էի տուն․․․Կանգառներից մեկում մի երիտասարդ աղջիկ բարձրացավ՝ երկու փոքր երեխաների
հետ, մեկը մանկասայլակի մեջ էր նստած։Կինը չարչարվում էր, չէր կարողանում բարձրացնել մանկասայլակը: Միանգամից մի քանի
երիտասարդներ տեղից վեր կացան, շտապեցին օգնել: Բարձրացան: Հանկարծ մեծ երեխան՝ ով երևի 3 տարեկան էր, ընկավ: Մի ու-
րիշ աղջիկ արագ գնաց նրա մոտ, բռնեց ձեռքից, օգնեց կանգնել:

Մինչ այդ մայրիկը մանկասայկն էր հարմար տեղ կանգնեցնում: Ազատ տեղ չկար, և մի տատիկ իր տեղը զիջեց փոքր տղայի: Միջին
տարիքի տղամարդը՝ տեսնելով կանգնած տատիկին, վեր կացավ և նրան տեղ տվեց:Հետո մայրիկը սկսեց ձեռքով մաքրել երեխայի
հագուստը, և նրա կողքին նստած կինը պայուսակից խոնավ անձեռոցիկ հանեց և տվեց:Մինչ երիտասարդ մայրիկը տղայով էր զբա
ղված, սայլակի մեջ նստած աղջնակը սկսեց կամակորություն անել և լացել:

Նրա կողքին մի աղջիկ կար կանգնած, և նա սկսեց հեռախոսով նկարներ և մուլտեր ցույց տալ, որ փոքրիկը հանգստանա: Բոլոր ու-
ղևոները հետևում էին ընտանիքի արկածներին:Վերջապես նրանք հասան իրենց կանգառ: Կինը նույնիսկ չհասցրեց փորձել իջեցնել
սայլակը, երկու երիտասարդներ արեցին դա նրա փոխարեն:Կինը կանչեց որդուն, և նստած ուղևորների օգնությամբ երեխան հա-
սավ դռան մոտ, պտտվեց և բարձր ասաց.

-Շատ շնորհակալ եմ ձեզ:

Բոլորը ժպտացին և ձեռքով արեցին: Ոչ մի արտառոց բան չի եղել, ոչ մի մեծ իրադարձություն չկա,բայց ներսումս այնքան ջերմ զգա-
ցողություն մնաց այդ ուղևորությունից հետո:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *